Uzun, ama bir o kadar keyifli geçen yolculuktan sonra vardığı bu şehirde bir hayli mutluydu. Defalarca geldiği halde her seferinde yaşadığı bu duygunun neredeyse müptelası olmuştu. Şehrin her köşesi tarih, sanat, kültür kokuyordu. Ama insan bedeni işte, ne kadar mutlu olsa da yoruluyordu.
Eskiciiii, eskiler alıyorum, eskiciiiiiii! Eskici, bakar mısın? Buyurun ablacım? Eskilerim var vermek istiyorum, alır mısın? Tabii alırım, işimiz bu. Neler var? Sorma, epey şey var. Ne çok biriktirmişim. Çok mu? Hepsini mi vermek istiyorsun? Alırsan hepsini.
İnsanlık Üniversitesi, Bilgelik Güneşi Derneği ve İnsanlık Güneşi Vakfı’nın ortak projesidir.
————————–
Bilgelik Güneşi Derneği 1990 – İnsanlık Güneşi Vakfı 1999 – İzinsiz kullanılamaz – Her Hakkı Saklıdır @2021
