Bir satranç tahtasına uzun uzun baktınız mı hiç? Düşündünüz mü? Bu oyunda taşların amaçları nedir? En değerli olan şah mıdır gerçekten? Diğerleri şah için mi vardır? Vezir. Satrancın en özgür taşı. Sağa gider. Sola gider. Çapraza gider. İsterse bütün tahtayı dolaşır. Oyundan çıktığında en çok yokluğu hissedilen de odur. Adeta "her şeye sahip olmanın" sembolüdür.
Beşikten mezara, hep eşikler var hayatımızda. Olumlu olumsuz anlamlarıyla. Eşikler, kimi zaman görünür kimi zaman sezilir hâlde, geçişlerimizin sessiz tanıklarıdır. Yalnızca bir sınır değil; aynı zamanda koruyucudurlar. Sokak kapısının önündeki eşik dışarıdan gelecek kiri, tozu engeller. Evinizi temiz tutar. Balkon kapınıza yerleştirilmiş bir eşik fazla yağmur sularına engel olur. İçeriye su girmez. Kim bilir, ilk eşiği kim, hangi ihtiyaçla, hangi düşünceyle yaptı? İlk kez nerede, hangi kapının önüne kondu? Bu basit gibi görünen yapı, aslında ne çok anlam taşır. Büyüklerimiz kapı eşiğinde durmayı, beklemeyi sevmezler evin bereketi kesilir derlerdi. Anadolu’da yeni gelin evinin eşiğinden geçerken türlü törenler yapılır. Kadim Anadolu kültüründe eşik, anlamın, dönüşümün ve kabulün sembolüdür.
Bundan yıllar yıllar, hatta yüzyıllar önceydi. Bir kraliçe sordu bana “ayna ayna söyle bana, var mı benden güzeli bu dünyada?” Böyle bir soruya ne denirdi ki. Ben de beklenen cevabı verdim. “Yok” dedim “sizden güzeli yok, kraliçem”. İşte o gün karar verdim, gerçekleri saklamaya. O günden sonra ‘’yok mu?” diyenlere “yok”, “var mı?’’ diyenlere “var”, “şöyle değil mi?” diyenlere “evet, öyle” dedim. Çünkü, gerçekleri görmek değil, gördüklerinin gerçek olduğuna inanmak, gerçekmiş gibi davranmak istiyorlardı. Hakikati aramak yerine, kendi gerçekliklerini kutsamayı tercih ediyorlardı. Ona da “tamam” dedim, hatta ona da hizmet ettim. “Neden?” diyeceksiniz, “neden böyle bir şey yaptın?”
Uzun, ama bir o kadar keyifli geçen yolculuktan sonra vardığı bu şehirde bir hayli mutluydu. Defalarca geldiği halde her seferinde yaşadığı bu duygunun neredeyse müptelası olmuştu. Şehrin her köşesi tarih, sanat, kültür kokuyordu. Ama insan bedeni işte, ne kadar mutlu olsa da yoruluyordu.
Sessizlikte saklı ifadeleri okumayı en çok onun gözlerinden öğrendim. Geldiği ilk sabah “Ürküyorum” dedi. Yine de birine güvenmek istediği de belliydi. Şu küçücük gezegende yaşadığımız kısacık hayatımızda güven olmadan olmayacağını öğrenmişti.
Üretim bandından çıktığından beri kendini çok yalnız hissediyordu. Doğarken canı çok yanmıştı. Önce çok sıcak, sonra da çok soğuk hissetmiş, kendini hareket eden bir platformun üzerinde bulmuştu.
Genel olarak mandala, şekilleri belli bir düzene göre çizmek, boyamaktır. Mandala merkezden başlayarak dışa doğru daireler halinde genişleyen şekillerden oluşur. Her şeyin mistik merkezini sembolize eden mandalalar, meditasyon yöntemi olarak da kullanılır. Kelime anlamı 'çember' dir. Mandalayı çizen kişi, çizdiği mandalayla hayatını sembolize eder. Dolayısıyla gelişen, farklılaşan mandalaların hayattaki yolumuz olduğunu düşünebiliriz.
Evimde yalnızdım. Güzel bir akşam olacağını umuyordum. O sırada kapının çalındığını duydum. Kimseyi beklemiyordum. Zaten çat kapı kimse gelmezdi evime. “Kim o?” diye sorduğumda aldığım cevap ile irkildim. Gerçekten o olabilir mi? diye düşündüm.
Aralık ayının sonlarını yaşadığımız şu günlerde, akşam evde camın önünde oturmuş, dışarıyı seyrediyordum. Kar yağıyordu. Kar tanecikleri sokak lambalarının ışık yansımalarına ritim tutarak dans ediyor..
Çocukluğumuzda bu gibi bilmecelerle zihin oyunları oynardık. Çok eğlenirdik. Grupta kimler varsa yeni yeni bilmeceler bulur, kimsenin bilemeyeceği bilmeceler söylemeye gayret ederdik. Bazılarını bilir heyecanla hep bir ağızdan bağırarak söylerdik.
İnsanlık Üniversitesi, Bilgelik Güneşi Derneği ve İnsanlık Güneşi Vakfı’nın ortak projesidir.
————————–
Bilgelik Güneşi Derneği 1990 – İnsanlık Güneşi Vakfı 1999 – İzinsiz kullanılamaz – Her Hakkı Saklıdır @2021
